Modri, zlatni, kvarni
“Ulazi! Gdje si do sad?!” - zajecala je, natečenih očiju i zajapurenog lica, po kojem su suze ulijepile kosu.
“Što? Šta je bilo? Da nije šta neni…?”
“Joj, jašta je! Jadna li sam, majko moja! Šta nas ovo snađe..?”
“Šta je bilo? Gdje je nena, brzo govori?”
“Eno je u avliji… ja ne mogu… nemam snage…”
“Ama, šta je bilo? Šta joj se desilo?”
“Nee… moogu…” - ridala je, prateći odlučne muške korake koji su grabili kroz kuću.
U sredini avlije su, ispod raskošno izlistale krošnje starog oraha, kao i uvijek u posljednjih dvadesetak godina stajali oronuli, iskrivljeni drveni stol i pripadajuća mu drvena klupa. Oko njih je, u savršenoj kružnici, obigravala pogurena ženska prilika, koja je, svako malo, ruke upravljala k nebu i na sav glas klela:
